كاروان كربلا

شيعيان ديگر هواي نينوا دارند حسين (ع)           روي دل با کاروان کربلا دارد حسين (ع)
از حريم کعبه جدش به اشکي شست دست      مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسين
ميبرد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظيم                  بيش از اينها حرمت کوي منا دارد حسين
پيش روراه ديار نيستي کافيش نيست               اشک و آه عالمي هم در قفا دارد حسين
بسکه محملها رود منزل به منزل با شتاب           کس نمي‌داند عروسي يا عزا دارد حسين
رخت و ديباج حرم چون گل به تاراجش برند         تا بجائي که کفن از بوريا دارد حسين
بردن اهل حرم دستور بود و سر غيب                 ورنه اين بي‌حرمتيها کي روا دارد حسين
سروران،‌پروانگان شمع رخسارش ولي              چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسين
سر به تاج زين نهاده راه‌پيماي عراق                  مي‌نمايد خود که عهدي با خدا دارد حسين
او وفاي عهد را با سر کند سودا ولي                  خون به دل از کوفيان بي‌وفا دارد حسين
دشمنانش بي‌امان و دوستانش بي‌وفا               با کدامين سر کند مشکل دو تا دارد حسين
سيرت آل علي با سرنوشت کربلاست                هر زمان از ما يکي صورت نما دارد حسين
آب خود با دشمنان تشنه قسمت مي‌کند            عزت و آزادگي بين تا کجا دارد حسين
دشمنش هم آب مي‌بندد به روي اهل بيت           داوري بين با چه قومي بي‌حيا دارد حسين
بعدازاينش صحنه‌هاو پرده‌هااشکست وخون          دل تماشا کن چه رنگين سينما دارد حسين
سازعشق است وبه دل هرزخم پيکان زخمه‌ئي     گوش کن عالم پراز شور و نواداردحسين
دست آخر کز همه بيگانه شد ديدم هنوز               با دم خنجر نگاهي آشنا دارد حسين
شمر گويد گوش کردم تا چه خواهد از خدا             جاي نفرين هم بلب ديدم دعا دارد حسين
اشک خونين گو بيا بنشين به چشم شهريار         کاندرين گوشه عزايي بي‌ريا داردحسين

شعر از استاد شهریار

قیس بن مسهر صیداوی

او از شهدای نهضت حسینی است که در کوفه به شهادت رسید. قیس از جمله جوانمردان شجاع و اشراف طایفه ی بنی اسد بود که همراه مسلم از مکه به کوفه آمد. پس از مدتی نامه ی مسلم را که حاوی خبر بیعت کوفیان بود به مکه برد و به سیدالشهدا علیه السلام تسلیم کرد و دوباره با نامه ای از امام برای جمعی از بزرگان کوفه مبنی بر حرکت حضرت به سوی آنان به سمت کوفه بازگشت. او در منطقه ی قادسیه توسط حصین بن نمیر که از سران سپاه کوفه بود دستگیر شد که قبل از دستگیری نامه ی امام را از بین برد. تلاش ابن زیاد برای دستیابی به نام کسانی که مخاطب نامه بودند بی نتیجه ماند. او به بهانه ی اینکه میخواهد در حضور مردم امام و پدرش علی(ع) را لعن کند بر بالای منبر رفت و پس از حمد و ثنای الهی بر امام علی،امام مجتبی و امام حسین(ع) درود فرستاد و ابن زیاد و پدرش را لعن کرد و مردم را به یاری سیدالشهدا علیه السلام فراخواند. وقتی خبر به ابن زیاد رسید دستور داد او را از بالای قصر به زیر افکندند و او نیز اینگونه پیشتاز شهدای کربلای حسینی گشت.

مسلم بن عقیل

او نماینده ی اعزامی سید الشهدا (علیه السلام) از مکه به کوفه برای بررسی اوضاع و بیعت گرفتن از کوفیان بود. در جنگ صفین نیز در لشکر امام علی (علیه السلام) رشادتهای زیادی را از خود به جا گذاشته بود.

امام حسین (ع) با نامه ای به کوفیان او را برادر*پسر عمو و فرد مورد اطمینان خود معرفی کرد. با ورودش به کوفه که در زمان نعمان بن بشیر بود تلاش زیادی برای دعوت مردم به بیعت با امام کرد که در نتیجه ی آن ۱۸۰۰۰نفر با او بیعت کردند.

به منظور مقابله با فعالیت حماسی او* یزید* ابن زیاد را والی کوفه نمود و او دستور دستگیری مسلم را داد. مسلم در خانه ی هانی پناه گرفت پس از دستگیری هانی ابن زیاد سران شهر را گرد آورد و آنان را با تهدید و تطمیع* مطیع خویش کرد و با ایجاد جوّ رعب و وحشت* مردم را از دور مسلم پراکنده نمود.

او در کوفه تنها و غریب و بی پناه گشت. در کوچه های شهر به تنهایی با سربازان ابن زیاد جنگید تا آنکه گرفتار شد. او را به قصر بردند و در بالای دارالاماره سر از بدنش جدا کرد و پیکرش را به زیر افکندند و سر او را با سر هانی نزد یزید فرستادند.

این واقعه ی دردناک همزمان با روز عرفه سال ۶۰ هجری اتفاق

افتاد.

یاران با وفا

اصحاب شهادت طلب و با وفای سیدالشهدا(ع) که برای رسیدن به فوز و درک کمال مطلوب در کاروان شهادت حاضر بودند نمونه ی بارز آگاهی*ایمان*شجاعت و فداکاری بودند.گذر ایام چه قبل و چه بعد از آن افرادی با وفا تر از اصحاب سیدالشهدا(ع) به خود ندیده است.در توصیف آن شیر مردان عارفهمین بس که فردی از دشمنانشان که در سپاه عمر سعد در کربلا حضور داشت گفته است:

«گروهی بر ما تاختند که دستهایشان بر قبضه ی شمشیر بود* همچون شیران خشمگین* سواران را از چپ و راست در هم مینوردیدند و خویش را به کام مرگ می افکندند. نه امان میپذیرفتند* نه علاقه به مال داشتند و نه چیزی میتوانست مانع ورودشان به برکه های مرگ گردد!. اگر لحظه ای از آنان دست بر میداشتیم جان همه ی سپاه ما را میگفتند».

با اشاره به روایات رسیده مهمترین ویژگی های افراد جبهه ی حسینی که آنها را ممتاز نموده*چنین است:

 ۱)اطاعت محض و عاشقانه

۲)هماهنگی کامل با رهبری

۳)خطر پذیری و شهادت طلبی

۴)شجاعت ویژه

۵)مقاومت جاودانه

۶)سازش ناپذیری

۷)عزم راسخ

۸)خداخواهی

۹)نهایت رشد و کمال سیاسی و فرهنگی

۱۰)الگوی عملی دفاع و مقاومت

۱۱)پایبندترین یاوران با ایمان

۱۲)آزادگی

۱۳)غنای از ما سوی الله

۱۴)سازنده ی حرکتهای تاریخ ساز

۱۵)مبارزه نابرابری در تنهایی

۱۶)یقین و بصیرت کامل

۱۷)سپر دین بودن و نه دین سپری

ویژگیهای منحصر به فرد و اصرار حواریین سیدالشهدا(ع) بر ثابت قدم بودن سبب گردید که آنها به فضیلتهایی دست یابند که نامشان را تا ابد باقی و ماندگار نماید و آنها را از دیگر مجاهدان راه خدا متمایز سازد. از جمله فضیلت های آنها میتوان مشهوریت اصحاب به:

۱)با وفاترین اصحاب

۲)ثبت نامشان در لوح محفوظ

۳)برتر بودن مقامشان از همه ی شهدا

۴)همت والا با عده ی کم

۵)توفیق بازگشت در عصر رجعت

۶)معروف بودنشان در آسمانها

۷)یاران واقعی دین

۸)وارستگی و زهد در عبادت

۹)شوق شهادت در رکاب مقتدای خود

۱۰)دفن در سرزمین کربلا

اشاره نمود.

این ویژگیها و فضیلتهاست که آنان را محبوب دلها ساخته و در دنیا و آخرت مورد غبطه جهانیان قرار داده است.

در جاهلیتی به سر می بریم كه همه چیز وهمه كس بازیچه دست تمسخر و الحاد است؛ سردمداران شرك و نفاق، امروز چون ابوسفیان های دیروز كمر به هجو و حذف اسلام بسته اند. دیری است كه دشمنان قسم خورده اسلام، یاوه سرایانه و دیوانه رفتار بر‌محمد (ص)؛ پیامبرآب و آیینه، رسول پاكی و آزادگی، گستاخی می كنند.

سران كفر در جاهلیت مدرن بر ساحت قدسی پیامبرِ هدایت و رحمت اهانت و استهزا روا می دارند غافل از اینكه هتاكیشان را عذاب سخت الهی در كمین است كه:

"ولقد استهزیء برسل من قبلک فحاق بالذین سخروا منهم ما کانوا به یستهزون" (انعام/10)   

چه باطل اندیش اند اینان كه گمان برده اند خاك بر چهره خورشید می توانند افشاند و با سلاح جهالت به مصاف رو شنایی می توان رفت. لیكن شب به اراده شب پرستان نمی ماند و آفتاب روشنی بخش اسلام از پس ابرهای تیره و ظلمت زای جهالتشان خواهد تابید.

."هو الذی ارسل رسوله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدین كله و لو كره المشركون" (توبه/33).

اینك ای مسلمان! چه جای نشستن؛ كه سكوت تلخ تو در قبال این فتنه برخاسته از آل استكبار، خود گناهی نابخشودنی و كفری آشكار است. اكنون برخیز كه هنگامه غیرت است.

عبرتهای عاشورا

عبرتهای عاشورا

عبرتهای عاشورا

کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا‌*دلالت دارد که عاشورا یک فرهنگ است و در طول زمان و تمام مکانها جریان دارد. عاشورا یک تاریخ است و آنانی که دل در گرو سعادت خود و جامعه اسلامی دارند. در کنار درسهای آن به عبرتهای آن نیز نظر مینمایند و توشه های لازم را برای حکومت خود در دنیای پیچیده ی مادی امروز بر میگیرند.

مقام معظم رهبری:عاشورا به غیر از درس یک صحنه ی عبرت است. اولین عبرتی که در قضیه ی عاشورا ما را به خود متوجه میکند این است که...چه شد که جامعه ی اسلامی ۵۰سال بعد از پیامبر به آن حدی رسید که کسی مثل امام حسین(ع) برای نجات جامعه ی اسلامی یک چنین فداکاری را بکند...ما باید بفهمیم بر سر آن جامعه چه بلایی آمد که سر بریده حسین بن علی علیهماالسلام در همان شهری که پدر او بر مسند خلافت مینشسته است گردانده بشود و آب از آب تکان نخورد!

۱*)عاشورا صدای قداست زدایی و حریم شکنی **********امام حسین(ع):بنی امیه با فحاشی و ناسزا گویی احترام مرا در هم شکستند و من صبر کردم و چون خواستند خون مرا بریزند از شهر خود خارج شدم.

۲*)عاشورا نتیجه سست شدن تبعیت از رهبری برگزیده خدا********** امام حسین(ع):شنیدم از پیامبر که فرمود:اگر روزی معاویه را بر بالای منبر من دیدید او را بکشید ولی مردم مدینه او را دیدند و نکشتند و اینک خداوند آنان را به یزید فاسق مبتلا نموده است.

۳*)عاشورا محصول تعطیلی امر به معروف و نهی از منکر********** امام حسین(ع):جدا" اوضاع زمان دگرگون گردیده.زشتیها آشکار و نیکیها و فضیلتها از محیط ما رخت بر بسته اند.از فضایل انسانی باقی نمانده است مگر اندکی.

۴*)عاشورا محصول رواج فساد و بی بند و باری در جامعه********** امام حسین(ع):مردم آگاه باشید اینان«بنی امیه»اطاعت خدا را ترک و پیروی از شیطان را بر خود فرض نموده اند. فساد را ترویج و حدود الهی را تعطیل نمودند.

سلام های امام زمان(عج) به امام حسین(ع) و یارانش

***سلام بر غریب غریبان***

***سلام بر مقتول دشمنان***

***سلام بر آن آغشته به خون***

***سلام بر آن لبهای خشکیده***

***سلام بر آن بدن های لاغر***

***سلام بر آن اعضای قطعه قطعه شده***

***سلام بر آن کشته ی مظلوم***

***سلام بر شهید شهیدان***

***سلام بر آنکه حرمت خیمه گاهش دریده شد***

***سلام بر آنکه فرشتگان آسمان بر او گریستند***

---برای دیدن ادامه ی سلامها به ادامه مطلب مراجعه کنید.---

---و برای دیدن قسمت عربی این جملات اینجا کلیک کنید---

برای این پست یک بخش جدید که شاید در جای دیگری از وبلاگم وجود نداشت میگذارم

دانلود دعای عهد که با این پست متناسب باشد:

توضیح:

(برای دانلود بر روی لینک مورد نظر راست کلیک کنید و گزینه ی save target as را انتخاب کنید و مکان قرار گیری بر روی رایانه را مشخص کنید و گزینه ی save را بزنید)

دعای عهد{ دانلود }

حسین و فرشته ی بال شکسته

از امام صادق(ع) روایت کرده اند که فرمود: وقتی امام حسین(ع) متولد شد جمعی از ملائک همراه با جبرئیل برای عرض تبریک و تهنیت به رسول اکرم(ص) روانه گردیدند. در هنگام نزول از جزیره ای میگذشتند که در آن به ملکی که او را فطرس میخواندند و از حاملان عرش الهی بوده است برخوردند. او که در امری از خود کندی نشان داده بود با اراده الهی بی بال و پر در آن جزیره ساکن گردیده بود.

فطرس هفتصد سال در آن جزیره عبادت حق تعالی را میکرد تا آنکه امام متولد گردید و او وقتی دید جبرئیل با فوج کثیری از ملائک از آنجا عبور میکند از جبرئیل پرسید به کجا میروید؟ و جبرئیل گفت: پروردگار عالم نعمتی به محمد(ص) کرامت فرموده است و مرا مامور کرد تا او را مبارک گوییم. فطرس از جبرییل خواست که او را نیز با خود ببرند تا شاید آن حضرت برایش دعایی کنند و حق تعالی از تقصیر او در گذرد.

جبرئیل او را با خود برد و به خدمت رسول الله(ص) رسید*تهنیت و تبریک گفت و سپس شرح حال فطرس را به عرض حضرت رسانید. پیامبر فرمودند به فطرس بگو خود را به این مولود مبارک یعنی حسین علیه السلام بمالد تا به مکان خود باز گردد و او نیز چنین کرد*بالهایش در آمد و بالا رفت.

فطرس که شفا یافته حسین(ع) بود عهد کرد که سلام زائران به اباعبدالله(ع) را به ایشان برساند و به رسول الله(ص) عرضه داشت که یا رسول الله: «بر عهده ی من است که شفا دهی او را جبران کنم. هیچ زائری نیست که او را زیارت کند مگر آنکه سلامش را به آن حضرت رسانم.»

حر آن سرباز نامدار و دلاوری که با ۱۰۰۰ سرباز در منزلگاه شراف راه را بر امام(ع) و یارانش بسته بود در هنگام آغاز حرکتش ندایی شنیده بود که ((ای حر مژده باد تو را بهشت)).

 اینک او تا کربلا آمده است لیکن در وجودش دو جریان خیر و شر به سختی در نبردند. او شنیده است که حسین(ع) میگفت:

...هل من ناصر ینصرنی...

 بهانه ای آورد که میخواهد اسبش را آب دهد. سربازی میگفت او وضع مشکوکی به خود گرفته و لرزه بر اندامش افتاده بود. به او گفتم: حر اگر به من میگفتند شجاعترین  اهل کوفه کیست؟ تو را نام میبردم. این چه حالی است که در تو میبینم؟ و او گفت: من خود را در میان بهشت و دوزخ میبینم. بخدا چیزی را بر بهشت اختیار نکنم. اگر چه پاره پاره و سوزانده شوم. تازیانه بر اسب زد و از اردوی عمر سعد به اردوی حسینی علیه السلام پیوست.

 او اینک دستها را بر سر گذاشته* کفشهایش را بر گردن آویخته* شمشیرش را بر روی دستها گذاشته* آرام آرام به خیمه گاه می آید. آری او آمد و فرمود: ((بار خدایا به سوی تو باز گشتم توبه ام را بپذیر. من دل دوستان تو و زادگان دختر پیامبرت را لرزاندم و چون به حضرت رسید  سپرش را واژگون کرد سلام داد . گفت: قربانت یابن رسول الله من همراه تو هستم که نگذاشتم برگردی* تو را در اینجا بازداشت. به خدا توبه کردم. آیا به نظر شما توبه من پذیرفته است؟))

 و امام در جوابش گفت: ((آری توبه ات را خدا قبول میکند* فرود آی.)) و آنگاه که در خون خویش غلطان بود حضرت بر بالینش آمد وگفت: تو همانگونه که مادرت نامت را حر گذاشته است* حر و آزاده ای* آزاد در دنیا و سعادتمند در آخرت.

محرم در تفت حال و هوای خودشو داره. در تفت موقع محرم همه در تلاش برای هر چه بهتر برگزاری مراسم عزاداری امام حسین از جان میکوشند.

مردم در هیئت های گوناگون به عزاداری سالار شهیدان اباعبد الله الحسین میپردازند و موقع تاسوعا و عاشورا در حسینیه ی شاه ولی(امام) به هم میرسند و عزاداری مفصلی رو بر پا میکنند.

شاید بتوان گفت در هیچ جای ایران این نوع عزاداری و با این شور و حال و شکوه و غظمت برگزار نمیشود. همه یک دل و یک صدا از شب قبل از عاشورا(تاسوعا شب) گرد هم می آیند و تا شام غریبان با هم هستند تا ارادت خود را به سرور و سالار شهیدان اباعبد الله الحسین(ع) تسلیم کنند.

برای مشاهده عکسهای بیشتر و اطلاعات در مورد این شهرستان به وبلاگ شماره دو من مراجعه کنید:

www.bachehayetaft.blogfa.com

   ز تربت شهدا بوی سیب می آید...

رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای:

کربلا تا آخر دنیا گسترده است*کربلا به مرزهای آن

 میدان چند صد متری محدود نمیشود.

علی اصغر* یعنی درخشان ترین چهره ی کربلا*

 بزرگترین سند مظلومیت و معتبرترین زاویه ی

 شهادت است . چشم تاریخ هیچ وزنه ای را در

 تاریخ شهادت به چنین سنگینی ندیده است.

سخنان گهر بار چندی شهدا در ادامه مطلب...

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِاللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَابْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ  وَ ابْنَ سَيِّدِ الْوَصِيّينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ ‏يَابْنَ فاطِمَهَ سَيِّدَهِ نِسآءِ الْعالَمينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ثارَ اللَّهِ وَ ابْنَ‏ثارِهِ وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِكَ عَلَيْكُمْ مِنّی جَميعاً سَلامُ اللَّهِ اَ بَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ يا اَباعَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّهُُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصيبَهُ بِكَ عَلَيْنا وَ عَلى جَميعِ اَهْلِ‏ الْاِسْلامِ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصيبَتُكَ فِى السَّمواتِ عَلى جَميعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ‏ اُمَّهًٌ اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِ وَ لَعَنَ‏اللَّهُ اُمَّهًً دَفَعَتْكُمْ عَنْ مَقامِكُمْ وَ اَزالَتْكُمْ عَنْ مَراتِبِكُمُ الَّتى رَتَّبَكُمُ اللَّهُ فيها وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْكُمْ وَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالَّتمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَيْكُمْ ‏مِنْهُمْ وَمِنْ اَشْياعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ وَ اَو ْلِيآئِهِمْ يا اَبا عَبْدِاللَّهِ اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ اِلى يَوْمِ‏الْقِيمَه وَ لَعَنَ اللَّهُ آلَ زِيادٍ وَ الَ مَرْوانَ وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَيَّهَ قاطِبَهً وَ لَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَه  وَ لَعَنَ اللَّهُ ‏عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ لَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَ لَعَنَ‏اللَّهُ اُمَّهً اَسْرَجَتْ وَ اَ لْجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتالِكَ بِاَبی اَ نْتَ وَ اُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِكَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذي اَكْرَمَ مَقامَكَ وَ اَكْرَمَنى بِكَ اَنْ ‏يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ ‏وَ الِهِ اَ لّلهُمَّ اجْعَلْنى عِنْدَكَ وَجيهاً بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْيا وَ الْآخِرَهِ يا اَبا عَبْدِاللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ وَ اِلى اَميرِ الْمُؤْمِنينَ‏وَ اِلی فاطِمَهَ وَ اِلَى الْحَسَنِ وَ اِلَيْكَ بِمُوالاتِكَ وَ بِالْبَرآ ئَهِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ ذلِكَ وَ بَنی عَلَيْهِ بُنْيانَهُ َو جَرى فى ظُلْمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَ عَلى اَشْياعِكُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَيْكُمْ‏ مِنْهُمْ  وَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَ مُوالاهِ وَلِيِّكُمْ  وَ بِالْبَرآ ئَهِ مِنْ اَعْدآئِكُمْ وَ النَّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرآئَهِ مِنْ اَشْياعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ  اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ  وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ وَ وَلِىٌّ لِمَنْ والاكُمْ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عاداكُمْ فَاَسْئَلُ‏اللَّهَ الَّذي اَكْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُمْ وَ مَعْرِفَةِ  اَو ْلِيآئِكُمْ وَ رَزَقَنِىَ‏الْبَرآ ئَةَ مِنْ اَعْدآئِكُمْ، اَنْ يَجْعَلَنى مَعَكُمْ فِى الدُّنْيا وَ الْاخِرَهِ وَ اَنْ يُثَبِّتَ لى عِنْدَكُمْ قَدَمَ‏صِدْقٍ فِى الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ وَ اَسْئَلُهُ اَنْ يُبَلِّغَنِى الْمَقامَ الَْمحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَ اَنْ‏يَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِكُمْ مَعَ اِمامٍ هُدًى ظاهِرٍ ناطِقٍ بِالْحَقِّ مِنْكُمْ وَ اَسْئَلُ‏اللَّهَ بِحَقِّكُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذي لَكُمْ عِنْدَهُ اَنْ يُعْطِيَنى بِمُصابی بِكُمْ ‏اَفْضَلَ‏ما يُعْطی مُصاباً بِمُصيبَهِ مُصيبَهً ما اَعْظَمَها وَ اَعْظَمَ رَزِيَّتَها فِى الْاِسْلامِ وَفی جَميعِ ‏السَّمواتِ وَ الْاَرْضِ اَ لّلهُمَّ اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْكَ صَلَواتٌ وَرَحْمَةٌ وَ مَغْفَِرهٌ  اَ لّلهُمَّ اجْعَلْ مَحْياىَ مَحْيا مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ اَ لّلهُمَّ اِنَّ هذا يَوْمٌ تَبَرَّكَتْ بِهِ بَنُو اُمَيَّهَ وَ ابْنُ اكِلَهِ الْاَكْبادِ اللَّعينُ ابْنُ اللَّعينِ ‏عَلى لِسانِكَ وَ لِسانِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ الِهِ فى كُلِّ مَوْطِنٍ وَ مَوْقِفٍ وَقَفَ فيهِ نَبِيُّكَ صَلَّى اللَّهُ‏ عَلَيْهِ وَ الِهِ  اَللَّهُمَّ  الْعَنْ اَبا سُفْيانَ وَ مُعاوِيَهَ وَ يَزيدَ بْنَ مُعاوِيَةَ عَلَيْهِمْ مِنْكَ‏ اللَّعْنَهُ اَ بَدَ الْآبِدينَ وَ هذا يَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ الُ زِيادٍ وَ الُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَيْنَ  صَلَواتُ‏ اللَّهِ عَلَيْهِ اَ لّلهُمَّ فَضاعِفْ عَلَيْهِمُ اللَّعْنَ مِنْكَ وَ الْعَذابَ الْاَليمَ  اَ لّلهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَيْكَ فی هذَا الْيَوْمِ وَ فى مَوْقِفى هذاوَ اَيَّامِ حَيوتى بِالْبَرآ ئَهِ مِنْهُمْ وَ اللَّعْنَةِ عَلَيْهِمْ  وَ بِالْمُوالاتِ‏ لِنَبِيِّكَ وَ الِ نَبِيِّكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ  پس صد مرتبه: اَ لّلهُمّ ‏الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ  وَ اخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلی ذلِكَ  اَ لّلهُمَّ الْعَنِ ‏الْعِصابَهَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَيْنَ  وَ شايَعَتْ وَ بايَعَتْ وَ تابَعَتْ عَلی قَتْلِهِ  اَ لّلهُمَّ الْعَنْهُمْ جَميعاً  پس صد مرتبه مى‏گوئى: اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِاللَّهِ  وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفَنآئِكَ  عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَ بَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ  وَ لا جَعَلَهُ اللَّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ  اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ‏ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَيْنِ  پس مي گوئى:  اَ لّلهُمَّ خُصّ ‏اَ نْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى  وَ ابْدَأْ بِهِ أوَّلاً ثُمَّ الثَّانِىَ وَ الثَّالِثَ وَ الرّ ابِعَ  اَ لّلهُمّ ‏الْعَنْ يَزيدَ خامِساً  وَ الْعَنْ عُبَيْدَاللَّهِ بْنِ زِيادٍ وَ ابْنَ مَرْجانَهَ وَ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ شِمْراً وَ الَ اَبى سُفْيانَ وَ الَ زِيادٍ وَ الَ مَرْوانَ اِلى يَوْمِ الْقِيمَهِ  پس به سجده ‏مى‏روى ‏ومى‏گوئى: اَ لّلهُمّ‏ لَكَ ‏الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرينَ لَكَ عَلى مُصابِهِمْ  اَ لْحَمْدُ ِللَّهِ عَلى عَظيمِ رَزِيَّتى اَ لّلهُمَّ ارْزُقْنى شَفاعَهَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ ‏الْوُرُودِ وَثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَاَصْحابِ الْحُسَيْنِ  الَّذينَ بَذَلُو مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلامُ.

"مرگ یا زندگی"

چه بسا برای بسیاری از ما پیش آمده باشد ... بعضی وقتها شرایط آنچنان برای برخی سخت می شود که دیگر زندگی پیش چشمشان تیره و تار می گردد. در این گونه موارد عکس العمل بسیاری از افراد، آرزوی مرگ است. اما آیا مرگ به خودی خود، امری مطلوب است و موفقیت به شمار می آید؟

می دانیم که مکتبهائی در جهان بوده اند (و شاید الان هم باشند) که  رابطه انسان را با جهان و به تعبیر دیگر رابطه روح را با بدن، از نوع  رابطه زندانی با زندان و رابطه مرغ  با قفس می دانسته اند. طبیعتا از نظر این مکتبها، مردن خلاصی و آزادی است  و خودکشی نیز مجاز می باشد.⁽¹⁾ طبق این نظریه، ارزش مرگ، ارزشی مثبت است. لذا مرگ  برای هر کس باید امر مطلوبی باشد و مرگ هیچ کس تأسف ندارد؛ چرا که آزادی از زندان و شکسته شدن قفس تأسف ندارد، بلکه جای شادی دارد.

نظریه دیگر اینست که مرگ، عدم و نیستی است، فنای کامل است،" نابودی" است و بر عکس آن، زندگی، وجود و هستی است. لذا زندگی هر چه باشد و به هر شکل که باشد بر مرگ ترجیح دارد؛ چرا که بدیهی است هستی بر نیستی و بودن بر نبودن، ترجیح دارد.⁽²⁾

نظریه دیگر این است که مرگ، نیستی و نابودی نیست، بلکه انتقال از جهانی  به جهانی دیگر است، اما رابطه انسان با جهان و رابطه روح با بدن از نوع  رابطه زندانی با زندان و مرغ با قفس نیست، بلکه از نوع رابطه دانشجو با دانشگاه است. درست است که دانشجو از خانه و معاشرت با دوستان و احیانا از وطن دور افتاده و در فضای محدود دانشگاه به تحصیل مشغول است، ولی راه زندگی سعادتمندانه در جامعه را گذراندن موفقیت آمیز دوره  دانشگاه می داند.

رابطه دنیا با آخرت و رابطه روح با بدن، چنین رابطه ای است. لذا مردمی که جهان بینی شان درباره رابطه انسان و جهان این گونه است، اگر عملا توفیقی به دست نیاورده باشند و عمر خود را به بطالت و تباهی  و کارهای مستحق کیفر گذرانده باشند، بدیهی است که مرگ به  هیچ وجه برایشان امری محبوب و مطلوب و مورد آرزو نیست، بلکه منفور و ترسناک  است. این افراد از مرگ می ترسند، زیرا از خود و کرده های خود می ترسند.

اما اگر کسی جهان بینی اش این گونه باشد و در عمل نیز موفق باشد، مانند دانشجوئی است که پیوسته تحصیل کرده است. بدیهی است که چنین دانشجوئی آرزوی بازگشت به وطن را دارد و دلش  برای وطن و برای خویشان و دوستانش می طپد. اما این دانشجو در عین اینکه آرزوی بازگشت به وطن مانند آتشی در درونش شعله  می کشد، با آن مبارزه می کند، زیرا نمی خواهد تحصیلش را نیمه تمام بگذارد.

اولیاء خدا به منزله همان دانشجوی موفقند که انتقال به جهان دیگر که نامش مرگ است، برای آنها یک آرزو است،⁽³⁾ آرزوئی که لحظه ای قرار برای آنها باقی نمی گذارد. در عین حال اولیاء خدا هرگز به استقبال مرگ نمی روند، زیرا می دانند تنها فرصت کار و عمل و تکامل، همین چیزی است که نامش را عمر گذاشته ایم. می دانند هر چه بیشتر بمانند، بهتر کمالات انسانی را طی می کنند، لذا بکلی با مرگ مبارزه می کنند و از خداوند متعال همواره طول عمر طلب  می کنند.

اما اولیاء خدا در دو مورد است که از خواستن طول عمر صرف نظر می کنند. یکی شهادت است. اولیاء خدا مرگ به صورت شهادت را بدون هیچ شرطی از خدا طلب می کنند؛ زیرا شهادت هر دو خصلت را دارد، هم عمل و هم تکامل  است.

دومین مورد، آنگاه است که احساس کنند وضعی دارند که دیگر هر چه  بیشتر بمانند، نه تنها توفیق بیشتری در طاعت نمی یابند، بلکه بر عکس به جای تکامل، تناقص می یابند.

این منطق و این گونه نگریستن به مرگ را امام علی بن الحسین (علیه السلام) در عبارتی کوتاه، اما عمیق و ژرف از دعای مکارم الاخلاق به ما می آموزند. آن حضرت این گونه با خدای خویش به نجوا می نشینند: "  خدایا! مرا عمر عطا کن تا هنگامی که عمرم صرف اطاعت بشود، (اما) اگر بناست  که زندگیم چراگاه شیطان گردد، مرا هر چه زودتر به سوی خود ببر."⁽⁴⁾

حال به راستی من و تو چگونه به مرگ می نگریم؟

(برگرفته از مقاله "شهید"، تألیف شهید مرتضی مطهری (با اندکی تصرف و تلخیص))

 25 محرم، سالروز شهادت

سید ساجدان و زینت عابدان

امام علی بن الحسین(علیه السلام)

را به تمامی مسلمین جهان، به خصوص شیعیان تسلیت باد.

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ....

پاورقیها:

1- می گویند "مانی"، - مدعی معروف پیغمبری- چنین  نظریه ای داشت.

2- این گفته را عده ای به جالینوس - طبیب معروف اسکندرانی- نسبت می دهند.

3- لذا قرآن کریم خطاب به یهود که مدعی بودند ما اولیاء خدا هستیم، می فرماید: "اگر شما اولیاء الله باشید، باید مرگ برای شما یک امر محبوب و مورد آرزو  باشد." سپس می فرماید: "ولی هرگز اینها آرزوی مرگ نمی کنند، زیرا اعمالی که  پیش فرستاده اند آن چنان ظالمانه و جنایتکارانه است که خود می دانند در آن جهان بر چه وارد می شوند." (سوره بقره، آیه 94 و 95- سوره جمعه، آیه 6و 7)

4- " الهی و عمرنی  مادام عمری بذلة فی طاعتک فاذا کان مرتعا للشیطان فاقبضنی الیک ... " (فرازی از دعای مکارم الاخلاق)

"واپسین لحظات سردار وفا"

وقتی عباس تنهایی امام حسین (علیه السلام) را دید، نزد برادرش رفت و عرض کرد: "برادر جان اجازه میدان می دهی؟" در این هنگام امام حسین (علیه السلام) گریه شدیدی نمود و سپس فرمود: "برادرم تو علمدار سپاه من و موجب همبستگی ما هستی" ... عباس (علیه السلام) عرض کرد: "جان برادر فدای تو ای آقای من! دیگر سینه ام از زندگی دنیا به تنگ آمده است و می خواهم از این منافقین انتقام گیرم." امام حسین (علیه السلام) فرمودند: "حالا که به میدان می روی، پس اندکی آب برای این کودکان تهیه کن." راوی می گوید: "هنگامی که امام حسین (علیه السلام) به برادرش اذن میدان داد، عباس (علیه السلام) چون کوهی عظیم و در حالی که قلبش همانند صخره ای مستحکم استوار بود، برای مبارزه برخاست؛ چرا که او سواری شجاع و پهلوانی دلاور بود و در پرتاب نیزه و شمشیرزنی در میدان مبارزه با کفار، جسارت فراوانی داشت."

عباس با دلی قوی، دشمنان بسیاری را که مانع دسترسی به آب بودند، متفرق نمود و به روایت بعضی از مورخان، تا شش مرتبه لشکر به او هجوم آورد که نگذارد آب بردارد، ولی او آنها را دور کرد و سرانجام آنها را از کنار فرات دور ساخت و به چابکی مشک را پر از آب نمود.

هنگامی که از کنار فرات بیرون آمد، کوتاهترین مسیر را به سمت خیمه ها انتخاب نمود. در این میان، دشمن بر او حمله ور شد و او را تیرباران کرد تا اینکه تیر سرتاسر بدنش را پوشاند. با این حال او به دشمن حمله می کرد و بسیاری از آنها را هلاک نمود. به روایت ابومخنف صد و هشتاد سوار از دشمنان را به قتل رسانید و پیوسته این رجز را می خواند:

"من از مرگ آن هنگام که بانگ بر می دارد بیمی ندارم تا اینکه پیکر من نیز در میان دلیر مردان به خاک افتد.

جانم به فدای جان پاک و مطهر محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم)،

منم عباس که کارم سیراب سازی تشنگان است. و از مرگ و مصیبت در مصاف با دشمن هراس ندارم. ^"(1)

پس زید بن ورقا به کمک شخصی دیگر در پشت نخلی کمین کرد و شمشیری بر دست راست او زد و دست مبارکش را قطع کرد. عباس(علیه السلام) به چابکی شمشیر را به دست چپ گرفت و بر آن قوم حمله کرد و در حالی که مشک را بر پشت انداخته بود، می جنگید و اینچنین رجز می خواند:

"به خدا سوگند اگر (چه) دست راستم را قطع کردید، ولی من همیشه حامی دین خود هستم.

و از امامی که دارای یقین راست و درست بوده و نواده پیامبر پاک و امین است حمایت میکنم."⁽²⁾

او آن قدر جنگ نمود تا در اثر عطش، زخم بسیار، کثرت تیرها و رفتن خون زیادی از بدن شریفش و قطع دست مبارکش ضعف بر او وارد گشت. با این وجود دلیرانه دشمنان را دور می کرد و به مسیر ادامه می داد، تا آنکه حکیم بن الطفیل الطائی که در پشت نخل دیگری کمین کرده بود، دست چپ او را نیز از بدن جدا کرد. پس در این حال لحن کلام را تغییر داد:

"ای نفس! از کافران نترس، تو را به رحمت خدای جبار (جبران کننده) مژده باد،

همراه پیامبری که سروری برگزیده است. آنها دست چپم را از روی ظلم جدا کردند،

پروردگارا آنان را وارد آتش سوزان کن."⁽³⁾

پس تیری به مشک آب خورد و آبها به زمین ریخت و مقصودش نقض شد و این در حالی بود که از دو دست مبارکش خون فوران می کرد. پس بر آن مظلوم حمله کردند. در این حالت عباس (علیه السلام) متحیر ماند، چرا که نه آب دارد که به سمت خیمه رود و نه دست دارد تا با دشمن جنگ کند و نه غیرت او می گذارد راه فرار پیش گیرد! ناگاه تیری آمد و به سینه مبارکش نشست و به روایتی دیگر حکیم بن طفیل از پشت نخل عمودی آهنین بر سر مبارکش فرود آورد.

پس فرقش شکافت و چون ماهی سرخگون بر زمین افتاد و در خونش غلطید و ندا سر داد:

"یا اباعبدالله درود من بر تو باد و لعنت خدا بر گروه ظالمان ..."

" برگرفته از کتاب "خصائص العباسیة"، تألیف آیت الله محمد ابراهیم کلباسی نجفی (ره)، ترجمه محمد اسکندری (با اندکی تصرف)"

گرامی باد تاسوعای حسینی

و سلام و رحمت پروردگار بر

زاده علی مرتضی، اسطوره شجاعت و وفا،

حضرت ابی الفضل العباس (علیه السلام).